Τα ποιήματά μου

Το βιβλίο εκδόθηκε το 1970 με 23 ποιήματα ορισμένα εκ των οποίων έχουν μελοποιηθεί από τον πιανίστα και συνθέτη Πέτρο Μπεράτη.

 

 

Ποιήματα υπό έκδοσιν

 

Στα τέκνα σας να το΄βρετε

Το τρέξιμό της το ασυλλόγιστο ψάχνοντας να΄βρει την αλήθεια στο σκοτεινό φαράγγι που το λέγανε «του σατανά» την έφερε. «Μην προχωράς» της φώναξε ο κόσμος ο μαρμαρωμένος απ΄το φόβο στου ...

Αδερφούλα

Που πας, αδερφούλα; Που πας βιαστική; «Πίσω απ΄τον ήλιο πάω. Αν έχω καλή τύχη και ξαναγυρίσω, τι να σου φέρω από κει»; Τον ερχομό σου μόνο να μου φέρεις. Ο ...

Κλεμμένη δόξα

Όλοι του κόσμου οι εστεμμένοι όλοι οι άρχοντες κι οι πλουτοκράτες συμμάχησαν και όρμησαν να πάρουνε τη δόξα από ένα ταπεινό και καταφρονεμένο γέννημα της γης το ξυλοκέρατο που τρώνε οι χοίροι και οι άνθρωποι οι λιμασμένοι. Την άρπαξαν ...

‘Οσο είμαι εγώ κοντά σου…

Μια πασχαλιά πεντάμορφη άνθιζε μες στον κήπο μου και μοσχοβόλαγε εξήντα χρόνια ολόκληρα. Μα, εγώ ούτε την έβλεπα ούτε οσφραινόμουν το άρωμά της εξήντα χρόνια ολόκληρα! Τώρα, που αρρώστησα βαριά έγιναν πόδια οι ρίζες της βγήκε απ΄το χώμα μπήκε στο ...

Θάνατος ή σωτηρία;

Ψηλόκορμη, ορμητική φωτιά τρώει τα ξερά και τα χλωρά του κήπου μας στη ντάλα του καλοκαιριάτικου μεσημεριού κι εμείς κοιμόμαστε. Τρίζει ο τόπος ρυθμικά στο πέρασμά της κι εμείς κοιμόμαστε. Φλόγες χωρίς καπνό και οσμή κοντά στα ...

Λύκοι

Λύκοι σε μια ατέλειωτη σειρά. Λύκοι σε μια ατέλειωτη οδοιπορία. Κρυμμένη στα κλαδιά του δέντρου τρομαγμένη τούς βλέπω να περνάνε δίπλα μου αλυχτώντας. Μπροστά οι άρρωστοι να σέρνονται στο χιόνι ν΄ανοίγουνε το δρόμο για να περάσουν στο κατόπι τους οι υγιείς με ευκολία. Οι ...

Με λευκό κολάρο

Coltan. Ψυχρός εκτελεστής φτωχών παιδιών. Coltan. «Λευκός χρυσός» στη μαύρη ήπειρο. Coltan. Ένα κιλό ορυκτού σκοτώνει δυο μικρά παιδιά. Coltan. Δέκα δολάρια μηνιάτικο στην τσέπη του εργάτη. Coltan. Δολάρια πεντακόσια το κιλό στην αγορά. Coltan. Της τεχνολογικής προόδου πρώτη ύλη στα αιματοβαμένα χέρια «εμπόρων των εθνών».  

Με ψυχραιμία, με υπομονή, με πείσμα

Τι άλλο πιο ιδανικό από την ξαναγέννησή μου θα είχε να μου δώσει ο τοίχος ο ψηλός με τα καρφιά  τα ανοξείδωτα  που ορθώθηκε μπροστά μου καθώς έτρεχα  στου δημαρχείου τον ...

Σε βλέπω

Στα πανηγύρια του χωριού σε βλέπω μικρούλα, Ηπειρωτοπούλα, με το καλό σου φουστανάκι στου χορού τον κύκλο να κάνεις γύρους να γελάς και να πηδάς… Έξω απ΄ τις τάξεις όλες του δημοτικού σχολείου σε βλέπω σκασιάρχισα γιατί, όπως ...

Μάνα αυτόχειρ

Η Κλυταιμνήστρα μου αυτοκτόνησε. Δεν άντεξε φυλακισμένη στο παλάτι της μονάχη δίχως τον Αίγισθο και δίχως υπηρέτες με το μαστίγιο της εξουσίας της να δέρνει τοίχους και πατώματα. ‘Εδεσε το μαστίγιο θηλιά κι ...

Ο παράδεισος

  Ήτανε ο παράδεισος το ωραίο περιβόλι; Ήτανε ο παράδεισος για εμάς που ζούσαμε εκεί ή για αυτούς που τον λιμπίζονταν απ΄έξω; «Αν φύγουμε απ΄τον μπαξέ που θα ξανάβρουμε τέτοια βερίκοκα και τέτοια σύκα» αναρωτιόμασταν καθώς ακούγαμε τη ...

Στου πατέρα τη γιορτή

Ένα κορίτσι με ολοκόκκινο φουστάνι στου πατέρα τη γιορτή σ΄ένα παράνομο σπιτάκι σε οικόπεδο  «εκτός σχεδίου πόλεως» χτισμένο. Ένα κορίτσι με τις κοτσίδες του στεφάνι στο κεφάλι στου πατέρα τη γιορτή στο τραβηγμένο το κιλίμι καθισμένο ...

Αχ,Βαλεντίνα!

Στα μόρτικα κομμένα τα μαλλιά σου χόρευε η μαγκιά σου, Βαλεντίνα. Γυναίκα εφτάστερη  με ανδρικό κεφάλι αχ, Βαλεντίνα ελευθερόστομη, τσαχπίνα,σωφερίνα. Σήμερα που σου έχουν φάει τα μαλλιά οι χημειοθεραπείες τι να σου λιμπιστούνε οι ρεμπέτες, Βαλεντίνα; Ποιος να σου πει «γεια ...

Στον κήπο με τα αγάλματα

Σου φωνάζω. «Έλα ξανά ν’ αγκαλιαστούμε στον κήπο με τ’ αγάλματα». Σου φωνάζω… Γιατί δεν απαντάς; Μήπως κουφάθηκες απ’τα γεράματα; Αν δεν κουφάθηκες θα τρέξεις να με συναντήσεις καλοντυμένος, ξυρισμένος με ανοιχτή αγκαλιά. Εγώ, όμως, δεν θα΄ρθω. Μάταια να προσμένεις ...

Που ήσουν τόσο καιρό;

Στο θάλαμο ανανήψεως εκείνου του γερμανικού νοσοκομείου… Εκεί γεννήθηκες… Ξυπνούσα από τη νάρκωση και δίπλα μου σε έβλεπα να γέρνεις πέρα-δώθε… Ξυπνούσα από τη νάρκωση κι έβλεπα το πλεχτό το κόκκινο που σου είχα κάνει δώρο στη γιορτή σου… Κόκκινο ...

Μπροστά στην ανθρακιά

Κι εγώ μπροστά στην ανθρακιά εστώσα και θερμαινομένη ανάμεσα στους υπηρέτες του αρχιερέα που με κερνούσανε τσιγάρα και με ρώταγαν: -Ποια είσαι εσύ; Πώς βρέθηκες εδώ; Κι εγώ δειλά τους απαντούσα: -Περνούσα, κρύωνα και στάθηκα να ζεσταθώ… Κι ...

Οι ζωές

Με τη μοτοσικλέτα έτρεχε στο χωματόδρομο και τραγουδούσε: «Δεν έχω δεύτερη ζωή…». Με τη μοτοσικλέτα έτρεχε στο χωματόδρομο κι η μοίρα του τον κυνηγούσε ολόγυμνη, ξεμαλλιασμένη μ’ ένα μαχαίρι ανάμεσα στα δόντια… Στο φρύδι του γκρεμού τον έφτασε σαλτάρισε στη ...

Ανάμεσά μας

Τζάμια ψηλά! Ανάμεσά μας… Τζάμια αόρατα απ΄την πάστρα! Ανάμεσά μας… Τζάμια τέρατα λογικής! Ανάμεσά μας… Τζάμια τέρατα ηθικής! Ανάμεσά μας… Πάνω τους τρέχω! Καταπάνω τους! Τα κάνω θρύψαλα! Πέφτω στην αγκαλιά σου αποκεφαλισμένη…

Στον πόλεμο

Χτένιζε τα μαλλιά της στο μπαλκόνι και τραγούδαγε: «Μακριά μαλλιά δεν κάνουνε για πόλεμο…». Χτένιζε τα μαλλιά της στο μπαλκόνι και ο Ρωμαίος από κάτω την παρακαλούσε: «Μη κόβεις τα μαλλιά σου, Ιουλιέτα μου…». Χτένιζε τα μαλλιά της στο μπαλκόνι κι ...

Η Βαβυλώνα

Πέφτει η Βαβυλώνα η μεγάλη πέφτει. Ευφραίνου, ουρανέ, επ’ αυτήν ευφραίνου. Πρόσταξε, ουρανέ, «πυρ ομαδόν» στις αστραπές στους κεραυνούς και στις βροντές σου. Άδειασε όλα τα νερά σου στη βρώμα και στη δυσωδία της μεγάλης Βαβυλώνας. Έπεσε η Βαβυλώνα η μεγάλη έπεσε η «πύλη του ...

Μελοποιημένα ποιήματα απο τον πιανίστα και συνθέτη Πέτρο Μπεράτη

 

Παλιοζωή

Τι ζωή, παλιοζωή κι αυτή! Να μην έχει που να κοιμηθεί! Κι ούτε μύγα θηλυκιά να ‘ρθεί, να τη γδύσει και να τη χαρεί! Πρεπει να ‘βρεί νύφη με προικούλα… Και στην πόλη τη μεγάλη σώγαμπρο ...

Ο φίλος που αποχωριστήκαμε

Πως θα΄ναι σαν θα΄ρθει ο φίλος που αποχωριστήκαμε; Θα μας γελάσει, θα χαρεί; Ή βιαστικά θα προσπεράσει; Θυμάται πως πριν φύγει φιληθήκαμε; Ή το΄χει πια ξεχάσει; Πως θα΄ναι σαν θα΄ρθει ο φίλος που αγαπήσαμε; Ή μήπως δεν ξανά΄ρθει;

Φωτιά

Άσε τη φωτιά να καίει, άστη να τρέξει, ν’απλωθεί, φέρε τον άνεμο κοντά της, διώξε μακριά της τη βροχή, να ψηλώσει, να θεριέψει, να φτάσει ως τον ουρανό, στον πατέρα της τον ήλιο, τον μεγάλο θεό.   Άσε τη ...

Εσύ

Εσύ με τα μαύρα φτερά, τα βαριά σου φτερά, να πετάξεις μακριά ήθελες.   Σαν πουλί, με δυο μαύρα φτερά, σιδερένια φτερά, να πετάξεις, να φύγεις μακριά, εσύ.   Μα, η γη, η κακιά μάνα η γη, δεν σε άφησε η γη.   Σαν πουλί, ξαπλωμένο ...